Leander Verdievel: humor onontbeerlijk middel in strijd tegen kanker

Leander Verdievel – die het idee voor Gevoel voor tumor bedacht – noemt humor onontbeerlijk middel in strijd tegen kanker. Als jonge twintiger werd hij geconfronteerd met deze ziekte. “Het klinkt raar, maar ik heb veel gelachen in die periode. Het is haast een antigif voor al het vergif dat ze in je lijf pompen”, vertelt hij.

Gevoel voor tumor is vanaf morgen – 18 maart – acht weken lang te zien op Eén om 21.30 uur. Een serie die mij heel bijzonder lijkt. Zeker als je het verhaal van Leander kent. In het persdossier doet hij zijn relaas; ik deel het graag met jou.

“Het verhaal begon in oktober 2004. Net na mijn 23ste verjaardag werd bij mij een Non-Hodgkin NT-cel lymfoom vastgesteld. In mijn neus dan nog. Pas toen het K – woord viel, viel ook mijn frank. Kanker dus en levensbedreigend. Bijna twee jaar lang werd mijn leven op pauze gezet en onderging ik alle mogelijke therapieën om mijn leven te redden. Een stamceltransplantatie bracht uiteindelijk soelaas. Ben ik in die periode bang geweest? Uiteraard! Vloeiden er tranen? Bij beken! Vreemd genoeg herinner ik echter het meest van al die talrijke momenten waarop ik in een lach schoot! Het klinkt raar maar ik heb veel gelachen in die periode.

Kanker is iets bizar: de ziekte neemt simpelweg je hele leven over en zet het op zijn kop. Je verliest als het ware de regie van je leven maar net doordat je zelf niet meer achter de stuurknuppel zit, heb je des te meer tijd om rond je heen te kijken. Om de verhalen te zien die voor het grijpen liggen.

Het frappeerde me al gauw hoe flinterdun de grens was tussen het tragische en het komische. De op het eerste zicht harde en onwerkelijke gebeurtenissen van mijn ziekte bevatten vaak ook een aparte en komische invalshoek, een dubbele bodem.

Uiteraard heeft de ziekte ook een immense invloed op je omgeving: partner, vrienden en familie. Iedereen reageert anders – er bestaat nu eenmaal geen handleiding ‘Hoe omgaan met een kankerpatiënt?’ – en vaak stelde ik glimlachend vast hoe komisch onwennig mensen omgingen met mijn ziekte. Het begint al bij het kiezen van een origineel cadeau voor een kankerpatiënt. De biografie van Lance Armstrong die vlot zijn kanker verslaat en op heroïsche wijze (dat dachten
we toen toch) de Tour wint? Daar heb ik thuis nog zeven exemplaren van liggen…

En wat zijn de juiste woorden om te zeggen? M’n vader probeerde klein, maar de beker die de verpleegster me laconiek in mijn handen duwde, was groot. Denk aan een gezinspot chocopasta. Toen ze m’n verschrikte blik zag, merkte ze kurkdroog op dat die niet vol moest… Die onverwachte humor en de dunne grens tussen verdriet en vreugde waren vele andere patiënten die in hetzelfde bedje ziek waren ook opgevallen. Niet zelden barstten we in lachen uit wanneer het bezoek de kamer uit was. Het gaf een zekere verbondenheid en licht in donkere dagen. Mijn eigen ervaringen en anekdotes, en die van mijn medepatiënten, gaven me de inspiratie om dit authentiek, warmen enigszins taboedoorbrekend verhaal te vertellen over die andere kant van kanker die zelden of nooit aan bod komt. Deze reeks start waar andere stoppen.”

Praat mee over de onderwerpen op VlaamsKijken via onze Facebook-groep.

Steun VlaamsKijken
Dit kun je doen met je Bol.com-aankopen. Als je via deze link je bestelling plaatst, ontvang ik een klein percentage. De opbrengst komt volledig ten goede aan de verdere ontwikkeling van de website. 

17 maart 2018 /